Święta za nami ale może .....

Święta, święta i wciąż te święta, ale czy aby pamiętam, po co to wszystko?  Uporczywie za oknem w naszą stronę kroczy 2013 rok, jednak dla nas i tak najważniejsze jest by kupić odpowiednio wysoką choinkę, równie świeżego karpia czy wszystkie składniki na ciasto. Co roku to samo.  Mama powierza na twe ręce zapisaną kartkę. Dłuższy moment zajmuje Ci zorientowanie się, iż jest  to lista zakupów a nie pięciostronicowy list miłosny. Kalendarz wskazuje 22 grudnia, ale i tak zbierasz się w sobie licząc, że tylko twoja mama robi zakupy dwa dni przed Wigilią. Siarczysty mróz mocno rani twoją- już i tak okaleczoną zimą- twarz. Jeszcze dziesięć kroków i znajdujesz się w ciepłym supermarkecie……. Zapełnionym całkowicie przez chaotyczne kobiety ciągle szukające ostatniej paczki rodzynek do sernika i ich mężów całkowicie obojętnych i leniwie rozglądających się za nowościami komputerowymi. Przemarznięte ręce wyciągają tegoroczną, świąteczną listę zakupów.  Czytasz : mąka, czekolada, bułka tarta, ocet, przyprawy…. Twoja kartka ląduje na ziemi, a ty razem z nią. Podnosisz głowę i dostrzegasz całkowicie niepozornie wyglądającą staruszkę, która biegnie niczym oszalała przez środek alejki z koncentratami. Cóż się dziwić, przecenili mrożone uszka do barszczu. Bezradnie zbierasz się z podłogi i ruszasz stoczyć niejedną bitwę o elementy składowe udanych świąt.  Spoglądasz na ekran komórki, zegar bezlitośnie wskazuje, że spędzasz właśnie drugą godzinę wędrując wśród mrożonek i cukierków. Ostatnia  rzecz ląduje w koszyku. Przybijasz sobie w myślach piątkę. Udało się. Teraz tylko kasy. Tylko? Kolejka do  kasy w okresie świątecznym przypomina stado wygłodniałych, rozwścieczonych, wiecznie niezadowolonych małp usilnie przepychających się jedna przed drugą. Na pewno nie staniesz w kasie „do 10 towarów”. Trudno najwyżej trochę postoisz. W tej samej chwili docierają do ciebie krzyki „Ja stałam przed panem!”,  „ Pani chyba oszalała”, „Owoce, owoce potrzebuje kodu na pomarańcze” Próba wsłuchania się w dźwięki płynące z radia  kończy się fiaskiem, bo ile można po raz kolejny słuchać tych samych świątecznych piosenek? Twoja kolej w kasie. Serdecznie witasz się z kasjerką, która niewyraźnie, coś burknęła pod nosem. W tym roku cena końcowa przyprawia Cię o palpitacje serca. No tak to pewnie te dodatkowe, płatne reklamówki. Wychodzisz z tej dziczy, przemierzasz po raz kolejny te same szlaki. Nagle słyszysz odgłos prucia się materiału,  a zawartość twojej ekologicznej torby ląduje na chodniku. Załamana spoglądasz na to nie- pewnie. Wkoło pełno ludzi, nikt się nie zatrzymał , by ci pomóc. Daremnie upychasz resztę zakupów w dodatkowym worku nerwowo kręcąc karkiem przez gryzący szalik. Przed stopami pojawia się cień i ktoś kuca przed tobą wyciągając pomocną dłoń. Cała twoja negatywna opinia o ludziach dwudziestego pierwszego wieku ulatnia się w  oka mgnieniu. Nieznajomy wyciąga swoją dodatkową torbę i pomaga ci spakować resztę rozrzuconych produktów. Posyłasz mu uśmiech w podziękowaniu, by wiedział, że jest twoim  świątecznym wybawicielem.  Prawda jest taka: „ Jesteśmy tak pochłonięci przez pędzący wkoło nas świat, że zapominamy o pomocy i w ogóle o drugim człowieku.” Czyż nie są  święta od tego właśnie?  Czyż nie taki ma być ich sens? Zatrzymajmy się na chwilę, pozwólmy sobie na oddech. Święta to okres, w którym chodzi o spotkanie z drugim człowiekiem. Spokojną bezstresową rozmowę, a nie o chwalenie się tym, kto miał, jakie potrawy, kto miał ich więcej, jakie prezenty się dostało. Starajmy się przeżyć  ten czas  każdą cząstką swego ciała i duszy, bo los jest nieubłagany. Nikt z nas nie zna swego przeznaczenia, nikt nie zna jutra.

Kto pokaże mi jak ?!

Już nawet muzyka ma problem by pomóc mi ogarnąć tą zjebaną rzeczywistość. Codzienne ataki skutecznie rozrywają tarczę, którą tak dokładnie budowała przez kilka lat. Oto mija mój najlepszy czas. Coraz trudniej znaleźć drogę w ciepły sen ..... lecz niczego nie będzie żal .......... Jednak jestem tym już zbyt zmęczona. Nie obchodzi mnie to wiedziałam, że kiedyś przyjdzie to uczucie ale dlaczego jest ono tak silne ?! Wolę się schować i już więcej nie wychodzić, ale może własnie potrzebuję tych właściwych rąk, które mnie chwycą w odpowiednim momencie upadku . Czy ktokolwiek zna odpowiedz na dręczące nas pytania ? Nie.......



-A

Silna rzeczywistość

Człowiek jest silniejszy niż mu się wydaje.
Umie przetrwać wszystko, bez względu na ból. Mówią, że jeśli boli znaczy, że żyjesz..
Po każdej porażce podniesie się.. po każdym upadku wstanie.. Napiera na życie z całych sił, by osiągnąć wymarzony cel. Nawet gdy nie chce, odnowi  się jak Feniks. Wciąż na nowo.. nawet jeżeli nie zdaje sobie z tego sprawy.. nawet.. jeżeli nie chce..

Człowieka nie da się pokonać..
Nawet jeśli postanowi na autodestrukcje.. To jego decyzja, nikt nie podejmie ostatecznej decyzji za nas..
Człowiek jest egoistą,
Twierdzi, że kocha a nie ufa.. Mówi, że się stara, a nic w tym kierunku nie robi..
Potrafi wybaczyć, a jednak dalej czuje żal.
Mówi, że odchodzi, a robi to tylko z kaprysu nie zważając na konsekwencje
Chce wrócić, a nie pyta czy może.. Dba tylko o siebie..

Ludzie się zgubili.
w marnym snobistycznym świecie.. Tak kac moralny boli.. Każdego ranka odczuwasz ból. Brak zgody ze sobą, okłamywanie powoli Cię wykańczają, ale żyjesz tak dalej. W świecie ustawek, bez przypadku.. jakiegokolwiek zamysłu..Musisz przeżyć.. Tylko szkoda, że tylko ciałem..
Tylko musisz mieć.. super zegarek, koszulkę, telefon.. Nie myślisz o tym, żeby coś posiadać..Coraz bardziej nabrzmiewa Ci głowa od niezgody z samym sobą, a to jedynie budzi odrazę.

Człowiek naprawdę jest silniejszy niż mu się wydaje..
Kolejny raz wstaje z łóżka, kolejny raz odłącza uczucia, moralności i wychodzi by przeżyć.Kolejny raz udowadnia swą siłę. Widzi porażkę, porażkę, porażkę.. ale patrzy na zegar i idzie dalej, słynnym korytarzem czasu, w którym kiedyś pojawią się drzwi.
Człowiek da radę wszystkiemu. Przetrwa wszystkie przeciwności losu, przeskoczy wszystkie kłody. Wygra potężną mocą, nie da się powalić, dopóki sam nie stanie się swoim wrogiem, do póki nie straci do siebie zaufania, dopóki będzie zgodny z sobą. Inaczej sam siebie złamie i patrząc w lustro zgubi się i stanie się krzywym zwierciadłem swej nieograniczonej siły.

Just don't lose yourselves .......

.... Dużo łatwiej napisać o tym co boli, co nieprzyjemne. Mała zmiana ? W radiu właśnie puścili jedną z lepszych piosenek, które ostatnio słyszałam. Buzia śmieje mi się samoczynnie. Co tam, że powinnam skupić się na innych wartościach. Mam wrażenie, że nic nie wyprowadzi mnie z tej błogiej pociechy. Cóż, błąd. Odpowiadając na  zadane mi wczoraj pytanie, to nie tak, że ja tego nie chcę, myślę, że chcę, ważniejszym pytaniem jest to czy potrafię ? Trochę przytłaczające jest to, że widzi się to z każdej strony na ulicach ale chyba prędzej dane będzie mi się skupić na tym o co walczę. Och.... tak dobrze byłoby zmienić coś na tym świecie, poruszyć coś w tych ludziach. Ku*wa .... aj aj aj pozbieraj się , pozbieraj bo zjedzą cię żywcem. No to tak teraz robimy wielki przełom w moim życiu. Mierzymy się z czymś zupełnie innych, nieznanym.  Targa mną tyle emocji na raz, że już sama nie wiem co czuć  Szukam , szuka i znaleźć nie mogę. No nie tylko nie znowu ......

Don't ...

 Nie chcę tego. Już teraz. Proszę.  Dlaczego muszę zmieniać coś dzięki czemu jestem szczęśliwa. Cholerne 3 punkty. Nie chcę zostać tam sama. Samotność przytłacza duszę. Nie chcę się fałszywie uśmiechać, że wszystko będzie w porządku. Zamykam oczy. Podążam ciemną ulicą. Chłód przeszywa moją skórę, próbuję się wziąć w garść. Nic z tego, gubię się coraz bardziej , głęboko w środku odliczam ostatnie sekundy. 8, 7, 6, coś trzeszczy za moimi plecami, 4, 3 wiem, że to koniec 1. Ogromna fala ciepła zalewa moją głowę. Przede mną stoją Oni. Wcale nie chcą , żebym za nimi poszła. Wskazują mi drogę w prawo. Patrz na znak, lecz mgła zasłania okrojony napis. Czy mam im zaufać? Tak. Wybieram drogę w prawo, drogę która z każdym krokiem robi się coraz bardziej mroczna. Co się dzieje ? pytam retorycznie samą siebie. Znowu źle zaufałam. Ktoś nadchodzi z na przeciwka a ja czuję ogromny ból w klatce. Padam na kolana. Teraz to już na pewno koniec. Czuję, że powinnam się pożegnać, ale wiem, że nie mam z kim. Tak ... kolejny ból tym razem rozrywający moją głowę od środka. Niespodziewanie   widzę przed sobą zakapturzoną postać. Ostanie sekundy męki. Ciemna postać pomału ściąga kaptur z głowy i w chwili gdy mam zobaczyć jej twarz otwieram gwałtownie oczy. Znowu życie pokazało jakim jest łatwowiernym człowiekiem. Nie chcę się zgodzić z tym co dla mnie zaplanowano. Cholernie nie. Cholerna ja. Cholerne uczucia. Cholerna szkoła.


-A

I try ....

.......... Właściwie powinnam wykropkować cały ten post, biorąc pod uwagę brak jakiejkolwiek chęci zamieszczania nowych. Spróbuję, może się pogrążę. Czy może być coś jeszcze co unieszczęśliwi mnie bardziej ? Siedzę sama w pokoju i zwierzam się maszynie, która z radością pochłania cały mój wolny czas. Otwieram nowy rozdział, jaki tytuł ? Zrób to najlepiej jak potrafisz. Nadchodzi okres, w którym będę musiała wyzbyć się tego okropnego zakompleksienia. Zupełnie sama. Na razie jednak schowam się w ciemną uliczkę z dala od zakłamania, kłamstw i goryczy. Przepraszam, że nie jestem idealna , staram się lecz nie zawsze wychodzi tak jakbym sobie życzyła. Kompletna dziura. Nic. Lepiej teraz skończę zanim napisze o dwa słowa za dużo.


PS. poszukiwana ogromna kula pozytywnej energii, potrafiąca wypełnić przedziurawioną duszę

Let's do something good

 Rozpacz. Przeraźliwa pustka.Niedocenienie. Ostatnie małe kawałki potłuczonej nadziei. Moment, w którym zostajemy obdarzeni ogromnym wsparciem zagubionej jednostki. Uwikłani tajemnicą przyszłości, bezszelestnie przemierzamy świat by stoczyć walkę z nieznanym. Jedna postać, jedna minuta, jeden ruch, jeden oddech.
  Radość. Duma rozpierając nas od wewnątrz. Cichy głos "wcale nie jesteś dobry". Moment zawahania. "Nie jestem? ". Mobilizacja wywierająca podziw na twarzach milionów. Przebłysk optymizmu pobudzający krążenie krwi w organizmie. Siła do dalszej walki .
  Kolejny upadek ? Nie tym razem. Wygrywa nasza siła, nasze starania. Co z tego, że kolejne litry łez spływają nam po poranionych brutalnością policzkach. Chwytasz swoją szanse. Robisz to co kochasz, utwierdzasz w przekonaniu, że chcieć to móc. Płacząc, wyzwalasz emocje budzące  do życia. Ale w tych naprawdę trudnych chwilach dowiadujesz sie na kogo możesz liczyć. Bezdusznych ignorantów zapatrzonych we własne odbicie w lustrze czy ...  no właśnie kogo ? Tym razem płaczę robiąc się silniejszą ale jutro ? Jutro wstanę, spojrzę w lustro, uśmiechnę się i powiem sobie "To jest twój dzień, walcz o niego"
    Natarczywość codzienności odbiera chęć uśmiechu. Ciągłe wyzwania, trudne decyzję. Wszystko tylko by zmieścić się w wyznaczonym czasie. Coś jak turniej w którym nagrodą jest pewne jutro. Ale po co komu pewne jutro, skoro liczy się to co tu i teraz.


-A

PS Flora,  dziękuję że sprawiasz że rozumiem istotę lęku przed którym wiecznie uciekałam. Nie martw się dalej może być już tylko lepiej.